W tym samym mniej więcej

„W tym samym mniej więcej czasie przybył oficer z dywiz jonu artylerii najcięższej, oddanego do mojej dyspozycji przez Naczelne Dowództwo. Dywizjon miał się zatrzymać na nocleg w Tomaszowie Lubelskim; jego dowódca prosił o rozkazy.
Następna z kolei ważna wiadomość pochodziła od dowódcy Straży Granicznej, skupionej w sile paruset ludzi w Rawie Ruskiej. Drogą telefoniczną zawiadomił on DOK, że do miasta podchodzą zmotoryzowane oddziały niemieckie; właśnie przed chwilą miały miejsce potyczki z patrolami motocyklistów. Władze administracyjne opuściły już Rawę Ruską.
Z dotychczasowych danych o przeciwniku można było wnioskować, że w kierunku na Rawę Ruską operuje albo 4 dywizja lekka, która zepchnąwszy naszą 10 BK w lasy janowskie, wykręciła całością lub częścią swych sił ku północnemu wschodowi, albo też 5 dywizja pancerna, o której od pewnego czasu było dość głucho. Tak czy inaczej, staliśmy wobec faktu, że z kolei przecięte zostały komunikacje drogowe z armią generała Szyllinga.
Wszystko wskazywało na potrzebę szybkiej decyzji. Cel operacyjny, jaki rysował się przed moimi oczyma, polegał na odtworzeniu frontu w strefie Dniestr—Lwów—Krzemieniec. Była to myśl zgodna z dotychczasowymi rozważaniami oraz zasadniczą ideą notatki, złożonej przeze mnie Naczelnemu Wodzowi przed kilkoma dniami w Brześciu. Obliczałem, że siły obu armii mogą starczyć na obsadzenie tylko części tej strefy, i to jedynie po zreorganizowaniu i uzupełnieniu wielkich jednostek. Wschodnia jej połać musiała być obsadzona przez jednostki wycofane z centrum i z północy.“(1)