„— Któż zdoła wstrzymać bieg wielkiej rzeki Niech mój brat pożywi się. Nie wiadomo, kiedy znowu będzie mógł zasiąść przy ognisku.
Takie oświadczenie do reszty odebrało Karolowi apetyt. Zmusił się do przełknięcia paru kęsów, a później zagotował czarną jak smoła kawę. Pili w milczeniu aż do chwili, gdy błysk czerwonej zorzy padł na skałę, pod którą siedzieli.
—Pora jechać — Toimniża wstał.
Karol poszedł do wnętrza chaty, potem do stajni. Wyprowadził konia, obejrzał dokładnie uprząż, nałożył na grzbiet wierzchowca, wypakował juki amunicją, pod którą ukrył woreczek ze złotym piaskiem, a resztę dopełnił płatami suszonego mięsa.
Dokonawszy tego przysiadł jeszcze na kawałku zrąbanego pnia, aby po raz ostatni rzucić okiem ku szczytom górskim i ku dolinom, krainie, którą — słusznie czy niesłusznie — przez prawie rok uważał za własne królestwo. A później, prowadząc konia za uzdę, zeszli ścieżką ku spadającym w dół piargom. Kiedy dotarli do podnóża góry, Indianin cicho gwizdnął. Ozwało się parsknięcie i zza skalnego załomu wybiegł mustang.
— Odprowadzę mego brata tam, gdzie już mu żadne niebezpieczeństwo grozić nie może.
— Dziękuję ci, Toimniża. Dokąd chcesz mnie skierować“(11)