„— Pani mnie zadziwia! — nie wytrzymałem kiedyś. — Gdzie się pani uczyła Gdzie wychowywała
— Mówmy raczej o teraźniejszości, mister Kraft.
— Dobrze już, dobrze, o nic nie będę panią wypytywał.
Przywiozłem z sobą niezłą biblioteczkę. Jak się zorientowałem, Mary jest mało Obeznana z literaturą piękną, ale cóż, to się da naprawić! Jaką by tu książkę dać jej na początek Oto jest „Czerwone i czarne".
12 stycznia. — Mary, jakże książka Dużo pani przeczytała
— Przeczytałam z pięćdziesiąt stron...
— No i co Proszę odpowiedzieć i na tamto pytanie.
— Dobra książka.
— Pani wypowiada się tak lakonicznie, że nie wiem, czy pani zadowolona, czy nie.
— Przecież odpowiedziałam.
— Chciałbym pomówić z panią o tym szerzej.
— No cóż, pomówmy, mister Kraft.
Ach, jakże jest nieznośna! Lecz ja ją kocham i żadna siła nie zmusi mnie do wyrzeczenia się jej.
— Niech mi pani powie, Mary, czy podoba się pani Julian Sorel.
— Tak, podoba mi się. W jego postępowaniu jest dokładność, surowość, prostolinijność.
— Tak, ale przecież kierują nim marzenia pełne fałszywej ambicji, egoizm...
— Ja mówię nie o marzeniach, tylko o postępkach.
— Dobrze, nie będę się sprzeczać. A proszę mi powiedzieć, do czego pani zdaniem doprowadzą jego stosunki z panią de Renal“(10)