„—Tak Wybornie!—odparł adwokat Robertsen. — Czem większe, tem lepiej! — rzekł.
Tę kwestję mógł rozstrzygnąć z miejsca. Inne natomiast bardziej były zawiłe. Doktór mówił z nim o samobójcy. Ten kaduczny samobójca miał swoje muchy w nosie poco ma wstawać z łóżka, poco ma się ubierać w odzież, poco jeść, mówić, używać nóg Po krótszym czy dłuższym czasie przecie i tak umrze! Innym znów razem miał zwykły dobry humor i toczył nawet kule w kręgielni. Był człowiekiem porządku i płacił swe rachunki.
— No, to nie widzę, cobyśmy mogli więcej uczynić dla niego — mówi adwokat.
Doktór odpowiada, że nie, więcej uczynić nie mogą. Z drugiej strony jednak prawdą jest, że niekiedy wygrażał się swemi głupiemi figlami, i chciał koniec z sobą zrobić. Nic nie można nigdy wiedzieć.
— Czy koniec z sobą zrobi tu, czy w innem miejscu, wychodzi właściwie na jedno. Takie jest moje zdanie. Ale może to zaszkodzić sanatorjum.
— Właśnie! —odparł doktór. — Jeśli istotnie to wykona, wznieci niepokój śród gości i cała miejscowość straci na reputacji.
— Czy i pan sądzi, że on się powiesi
— Może nawet i nie powiesi się, o tem jeszcze można wątpić. Są inne jednak możliwości. Sam powziął tę ideę, iż musi wynaleźć jakiś nadzwyczajny i subtelny rodzaj śmierci.“(16)