„Raz, w czasie niedzielnej przejażdżki, ojciec Cassie powiedział nagle, że założyłby się, że to panna Eckhart tam w polu okopuje groch, i wskazał ręką. Potem dodał, że założyłby się jeszcze i o to, że stara robi to c» najmniej za dziesięciu Murzynów.
Gdziekolwiek była, musiała być strasznie samotna. Teraz już z całą pewnością została sama jak palec na świecie. A w grucie rzeczy jedyna osoba, jaką uznawała, to była przecież tylko Virgie Rainey Danke Schón.
Missie Spights twierdziła, że gdyby tylko panna Eckhart pozwoliła była mówić sobie po imieniu, jak wszyscy ludzie, lub gdyby chciała przyłączyć się do jakichś prac parafialnych, to panie chcąc nie chcąc musiałyby ją "zapraszać do swoich domów... Albo żeby chociaż miała męża, byle jakiego, nawet największe
go nicponia, nawet takiego jak, powiedzmy, MacLain, to ludzie mogliby się przynajmniej nad nią roztkliwiać.
Cassie przyklękła i szybkimi ruchami rozwiązała węzły w apaszce. Rozłożyła ją i z satysfakcją stwerdziła, że chociaż nie włożyła w to zbyt wiele starania, rzecz udała się znakomicie. Zapewniano ją, że tak będzie. Rozwiesiła chustkę na poręczach dwóch krzeseł, by przeschła, i pomyślała, że przecież gdzieś, kiedyś, w jakimś szczególnym momencie powinna się była znaleźć deska ratunku dla nieszczęsnej nauczycielki... jakieś wyjście z sytuacji... niewielka szpara w drzwiach.“(7)