„To prawda, że miał za sobą cztery działa, gotowe w każdej chwili dać ognia, dokoła — garnizon składający się ze Szwajcarów i żołnierzy francuskich, natomiast przed sobą miał jedynie bezbronnego człowieka, gdyż wchodząc do Bastylii Billot oddał swój karabin Pitou.
BiUot rozumiał, że po przekroczeniu tych wrót każda broń, jaką by posiadał, byłaby dla niego bardziej niebezpieczna niż pożyteczna.
Billot od pierwszego spojrzenia zauważył wszystko i spokojną a nawet wyzywającą postawę komendanta, i Szwajcarów rozmieszczonych po wartowniach, i żołnierzy francuskich ustawionych na narożnikach, i wreszcie krzątanie się w milczeniu kanonierów, którzy z jaszczów przenosili pociski.
Warta stała z bronią na ramieniu, a oficerowie mieli szable
wyciągnięte z pochew.
Komendant nie ruszył się z miejsca i Billot musiał podejść do niego. Za parlamentarzem wysłanym przez lud zatrzasnęła się krata z tak złowieszczym zgrzytem, że nawet temu skądinąd bardzo odważnemu człowiekowi ciarki przeszły po skórze.
— I czegóż to jeszcze chcecie ode mnie — zapytał de Launay.
— Jeszcze — zdziwił się Billot. — Zdaje mi się, że po raz pierwszy widzę pana, a zatem nie sądzę, by mój widok był dła pana uciążliwy.“(12)