„Usiłuję uzyskać telefoniczne połączenie z rodzicami w Warszawie, bez powodzenia. Za każdym razem zdenerwowana telefonistka z poczty odpowiada, że linia chyba zablokowana.
Już druga doba wojny. Odprawa u dowódcy batalionu, który zarządza pełną gotowość bojową na dzień 3 września, godzina 9.00. Na placu koszarowym odbędzie się przegląd całej jednostki, po czym pododdziały przejdą w pobliże Łucka do wyznaczonych wiosek. Jednocześnie major Łucki informuje, że chwilowo pozostajemy w dyspozycji Naczelnego Wodza.
Czuję się zawiedziony. Myślałem o walce, chciałem działać, tymczasem trzeba czekać, i kto wie, jak długo Szczerze zazdrościłem majorowi Glińskiemu, który wraz ze swoim dywizjonem pancernym na pewno już dobrze Niemcom łoił skórę.
Około godziny 22.00 „Wańkę" i mnie wezwał do siebie major Łucki. Oświadczył krótko
— Specjalnym rozkazem ministra wszyscy podchorążowie waszego rocznika zostali awansowani do stopnia podporucznika broni pancernych, ze starszeństwem od pierwszego sierpnia
1939. Gratuluję.
Z ogromną satysfakcją przypiąłem na naramiennikach podporucznikowskie gwiazdki, choć było mi markotno, że złośliwy los pozbawił mnie uroczystej promocji, na którą tyle lat czekałem z utęsknieniem.“(4)