„wierzy w świat realny tak dalece, aby mu zdradzać tajemnice. Dzieci z podwórza były pod tym względem mniej nieprzenikalne. Uzyskałem miarodajne informacje co do pewnego Michała, o rudym uwłosieniu, który był przywódcą i podobno nadał sobie jakieś wyłączne prawa, rodzaj przywilejów przysługujących wodzowi. Istniały podstawy do podejrzeń, iż jednym z tych przywilejów... Wszedłem więc w kontakt z podwórzową dziewczynką, która wydawała się odpowiedzialna. Przedstawiłem jej z grubsza mój stan wewnętrzny i zobowiązałem ją, żeby zajęła się rudym; w wiadomej chwili miała pod moim oknem zagwizdać. Rozmowa odbyła się na ławeczce w głębi podwórza, anonsowałem ofiarowanie lalki amerykańskiej. Przez tydzień w sieni było czysto, złożyłem sobie gratulacje z powodu skuteczności nowych metod; dziewczynka była właściwym człowiekiem. Po tygodniu — w rogu sieni, koło bramy ulicznej — to się dotychczas nie zdarzało — w kącie obok bramy — ach, mazowieckie waterloo... Wypadłem na podwórze dziewczynko! dziewczynkowtyczko, miałaś przecież gwizdać! Spostrzegłem ją, złowiłem jej spojrzenie, nieprzytomne, uśmiechnięte, anielskoogłupiałe, jakim patrzyła na rudego, który właśnie wydawał rozkaz. Tak, zajęła się nim. Zrozumiałem, że nie zagwiżdże pod moim oknem. Była stracona. Nie przewidziałem życia.“(9)