„Zaśmiał się tak nagle i tak głośno, że wszyscy znajdujący się na schodach zatrzymali się, by pochwycić ten śmiech i oddalić się z rozjaśnionymi twarzami.
— To życzenieNie ma prawa się spełnić — powiedział ani trochę nie starając się ukryć podziwuDziewczyna była szczupła, wysoka i miała tę rzadko spotykaną łagodną twarz, która nieskalana wychodzi z wszelkiego zła.
— Czy ktoś kiedyś słyszał o Anielicy — powiedziała.
— Ach, więc na tym polega twój problem. A dlaczego chciałabyś być Aniołem
— Zeby robić to co oni. Nigdy jeszcze nie widziałam, żeby Anioł robił coś takiego, czego bym sama nie chciała robić. Pomagać innym, być dobrym i mądrym, i silnym dla wszystkich, którym potrzeba kogoś silnego.
— Nie musisz być jednym z nich, żeby nauczyć się tego wszystkiego.
— Ależ tak, muszę! — powiedziała tonem, który wykluczał wszelką dyskusję. Zrozumiał i chcąc nie chcąc, ustąpił. To, że ktoś myśli tak jak Anioł, jeszcze nie daje mu siły ani możliwości stania się nim.
— No, nawet jeśli stałabyś się mężczyzną, to jeszcze nie zrobiłoby to z ciebie Anioła.
— Ale mogłabym nim zostać — rzekła wyciągając szyję, by spojrzeć w dal na plac przed budynkiem, gdzie mignął złocisty odblask szaty następnego Anioła. Jej twarz rozjaśniła się, gdy go ujrzała, nawet z takiej odległości, i cały ten uśmiech przelała na Deeminga, gdy się ponownie ku niemu zwróciła. Ten uśmiech był równie rozstrajający, jak i nadprzestrzeń.“(13)