„Zawołał to dość głośno, tak że autor z niepokojem zerknął na drzwi „Sportowej". Ale w ich otworze widniała tylko brązowa boazeria ścian restauracji.
— Fantastyczny fagas, niebywała bestia! — wolał dalej mężczyzna, i na wargach błąkał mu się wciąż wyraz zachwytu. Zachwytu wobec czegoś cudownego, czarownie wynaturzonego, wobec — powiedzmy — tej warszawskiej wyjątkowości, której i autor był teraz świadkiem. — Skąd taki Waldemar na Powiślu mógł się wziąć! Czy zauważył pan, jak on szczerzy zęby Strach bierze, gdy się na niego patrzy! — wołał. — Ja go nawet niekiedy nazywam Richardem jak ten Martin Richardo ze Zwycięstwa. Bo kto wie, bo kto wie, czy pod podwiązką przytrzymującą jego skarpetkę nie nosi noża. Cha cha!
— Ależ, ależ — wyrzekł autor, co prawda (śmieszna rzecz) nieco niepewnym głosem i bez stuprocentowego przekonania. — Podobieństwa mają swój kres. Zresztą podobieństwo to rzecz subiektywna.
— Ejże! — zawołał mężczyzna. — Znowuż nie tak subiektywna, skoro wydało się panu to samo, co mnie. Poza tym... niech pan tu bywa co dzień, to może coś jeszcze dostrzeże, co się nie od razu rzuca w oko.
— A co
— Różne rzeczy. — Spojrzał w bok i zamilkł niczym zniechęcony.
Lecz zaraz — pod wpływem impulsu czy też musującej lemoniady z koniakiem widać uznał, iż może sobie pozwolić na wylewność. Nie chciał żadnej bariery, odepchnął ją od siebie.“(5)